سفر استانی مسعود پزشکیان به مازندران با بسته‌ای کم‌سابقه از اعتبارات دولتی، بانکی و سرمایه‌گذاری خصوصی به پایان رسید؛ اما در میان فهرست پروژه‌ها، افتتاح‌ها و مصوبات، نام شهری به چشم نمی‌خورد که سال‌ها به‌عنوان قلب صنعتی و کشاورزی استان شناخته می‌شد: آمل
نادیده‌ماندن آمل در این سفر، نه یک اتفاق ساده، بلکه زنگ خطری جدی برای شهری است که با وجود ظرفیت‌های انسانی، صنعتی، دانشگاهی و کشاورزی، امروز بیش از هر زمان دیگری با بی‌برنامگی توسعه‌ای مواجه شده است؛ وضعیتی که در سال‌های نه‌چندان دور، برای آمل قابل تصور نبود.
واقعیت این است که آمل در گذشته، همواره یکی از پیشران‌های توسعه مازندران بوده؛ شهری که نه‌تنها مصرف‌کننده بودجه، بلکه تولیدکننده ثروت، اشتغال و دانش به شمار می‌رفت. اما امروز، سهم آمل از بزرگترین بسته مالی سفر استانی رئیس‌جمهور، تقریباً هیچ است؛ نه پروژه شاخص، نه ردیف بودجه مشخص، و نه حتی طرحی که در سطح ملی مطرح شود.
در این میان، نمی‌توان از نقش ضعیف نماینده آمل در مجلس چشم‌پوشی کرد. نماینده‌ای که وظیفه اصلی‌اش دفاع از حقوق شهر، جذب اعتبار و تبدیل ظرفیت‌ها به پروژه‌های قابل اجراست، در این سفر عملکردی کم رمق و غیرقابل دفاع از خود نشان داد. در حالی که برخی شهرستان‌ها با پروژه‌های مشخص و بسته‌های مالی شفاف وارد سفر شدند، آمل بدون برنامه، بدون مطالبه جدی و بدون خروجی ملموس باقی ماند.
آمل امروز نه دچار کمبود ظرفیت است و نه فقدان مسئله؛ مشکل اصلی، نبود راهبری توسعه و ضعف نمایندگی مؤثر است. اگر این روند ادامه یابد، خطر عقب‌ماندگی مزمن، بیش از هر زمان دیگری این شهر را تهدید خواهد کرد.
گزارش مطالبه‌محور شمال نگار
چرا آمل از سفر رئیس‌جمهور سهمی نبرد؟ بررسی یک غیبت معنادار
سفر دو روزه رئیس‌جمهور به مازندران با تصویب ده‌ها هزار میلیارد تومان اعتبار و تسهیلات همراه بود؛ سفری که بسیاری از شهرهای استان توانستند از آن بهره‌مند شوند. با این حال، آمل ـ شهری با سابقه درخشان در صنعت، کشاورزی و آموزش عالی ـ عملاً از دایره توجه خارج ماند.
آمل چرا دیده نشد؟
بررسی‌ها نشان می‌دهد چند عامل هم‌زمان در این نادیده‌گرفتن نقش داشته‌اند:
نبود بسته مطالبه‌ای شفاف
در سفرهای استانی، شهرهایی موفق‌ترند که پیشاپیش:
پروژه‌های اولویت‌دار را مشخص کرده باشند
برآورد مالی دقیق ارائه دهند
طرح‌ها را به‌صورت اجرایی و قابل تصمیم‌گیری مطرح کنند
آمل در این سفر فاقد چنین بسته‌ای بود.
عملکرد ضعیف نماینده آمل
نماینده آمل نتوانست:
سهم مشخصی از اعتبارات دولتی بگیرد
پروژه‌ای شاخص را در سطح ملی مطرح کند
و یا مسائل مزمن شهر را به دغدغه دولت تبدیل نماید
این در حالی است که نمایندگی قوی، اولین خط دفاعی منافع یک شهر است.
توهم «برخوردار بودن آمل»
برچسب قدیمی «شهر برخوردار» باعث شده مشکلات واقعی آمل دیده نشود؛
در حالی که امروز:
صنایع با کم‌آبی و فرسودگی دست‌وپنجه نرم می‌کنند
کشاورزی فاقد صنایع تبدیلی قدرتمند است
زیرساخت‌های شهری پاسخگوی جمعیت و تولید نیستند
عقب‌ماندگی رسانه‌ای و مدیریتی
مطالبات آمل پیش از سفر، آن‌گونه که باید در سطح استان و کشور برجسته نشد. در سفرهای استانی، شهرهایی سهم می‌گیرند که قبل از سفر، مطالبه کرده باشند.
آمل چه می‌خواهد؟ (مطالبات روشن)
اگر قرار است آمل به مسیر توسعه بازگردد، باید به‌صورت شفاف این مطالبات را دنبال کند:
تعریف پروژه‌های صنعتی و کشاورزی پیشران
جذب اعتبار برای زیرساخت آب، پسماند و حمل‌ونقل
توسعه صنایع تبدیلی و اشتغال‌زا
نقش‌آفرینی فعال‌تر نماینده مجلس در سطح ملی
نادیده‌ماندن آمل در سفر رئیس‌جمهور، بیش از آنکه حاصل بی‌توجهی دولت باشد، نتیجه ضعف نمایندگی، فقدان برنامه و نبود مطالبه‌گری مؤثر است. شهری که روزگاری الگوی توسعه در مازندران بود، امروز برای بازگشت به جایگاه واقعی خود، نیازمند تصمیم‌های جدی، نمایندگی پاسخ‌گو و رسانه‌ای مطالبه‌گر است.
شمال نگار این پرسش را صریح مطرح می‌کند:
آمل با این همه ظرفیت، تا چه زمانی باید تماشاگر توسعه دیگران بماند؟
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟